زندگی پیوسته باید در حال به وجود آمدن و به وجود آوردن باشد، و الا باری است بر دوش انسان

بیایید اوراق کتاب هستی خود را از عکس و امضای دیگران پر نکنیم.

زندگی قالب‌گیری شده در احساس و حرکتِ خودمحوری، مساوی مرگ است.
 اساسی‌ترین عامل شکست انسانیت در دوران ما، به شوخی گرفتن و بی‌اعتنایی به موضوع تعهد است.
 بخندیم اما سرمایه خنده‌ ما، گریه دیگران نباشد.

 به عقیده ما، بشر یک میلیون اشتباه ندارد، بلکه تنها و تنها، یک اشتباه مرتکب شده است و آن این است که هدف و ایده‌آل زندگی خود را نمی‌داند.

 اگر اندیشه نباشد، انسان مثل یک شیپور یا دستگاه موسیقی است که سر یک چهار راه گذاشته باشند و هر کس که می‌رسد، در آن به یک شکلی می‌دمد یا به آهنگ و ریتمی می‌نوازد.

 دوای جهالت‌های بشری، سؤال است. بیایید آنچه را نمی‌دانیم سؤال کنیم و تا بتوانیم، سؤال‌ها را بی‌جواب نگذاریم. 
افراد انسانی تا زمانی که قدرت زندگی عقلانی و تحرک با مبانی وجدانی را از دست ندهند، برده شهوات و هوا و هوس و خودخواهی ها قرار نمی گیرند.

 بشر با همه داد و فریادهایی که درباره پیشرفت و تکامل به راه انداخته، هنوز نتوانسته است خود را از زندان خودخواهی نجات بدهد.

 ورود به پیشگاه خداوند که در اذهان عمومی مرگ نامیده می شود، سعادت عظمایی است که برای انسانهای حسابگر، در زندگی همواره مورد انتظار است.

 برای هر انسان آگاه ، هر روز کتابی است که درس هایی خواندنی در آن نوشته شده باشد.
 در هر انسانی که به عشق عدالت بر افروخته شود، میان او و عشق به خدا ، گامی بیش نمانده است.
 یک خنده بی موقع ، و یک ضریه روانی برای انتقام جویی بی مورد، حقوق بی نهایت جان های آدمیان را پایمال می سازد.

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : | | نویسنده : مدیر |