بار الها

 تو مرا آفریدی

 و از اکسیر عشق , وجودم را معنی بخشیدی؛

 با رنگهای قلم زیبایی رخسارم را نگاشتی

ومرا در پوستینی وسوسه انگیز گذاشتی

تو تمام سر و نهان هستی را در وجودم به ودیعه گذاشتی

 و وجودم را در صندوقچه اسرار نهادی

و با آن جز با خاصان درگاهت سخن نگفتی

می دانم...

 می دانم که دوستم داری

چون هر نفسی که بر می آید نوید بخش امیدت به من است

تو همچنان دوستم داری و من به دنبال تو می گردم !

تو خلاصه هر دو گیتی را در وجود من نهادی

و من به دنبال راز زندگی به دور خود می چرخم

تو گفتی برای رسیدن به حقیقت باید بیاندیشم

بارها و بارها تکرار کردی

خواستی که فراموش نکنم

اندیشه اندیشه...

.........................

اما من باز هم فراموش می کنم 

فکر می کنم

 اما هر بار به بیراهه می روم

آری این پوستین وسوسه انگیز

مرا به بیراهه میراند

هزاران راه پیش روی من است

اما فقط یک راه رو به سعادت است

راهی به سوی تو

که با خطی درشت نشان دارد!

اما ...چرا؟؟!!

چرا نگاهم به سوی دیگر راههاست؟!

مگر نه اینکه به دنبال سعادتم؟!

پس این تعلل برای چیست؟

...

و من ... و ما...

خدا خدا گویان

بسیار ساده

نشانی را میبینیم...می خوانیم...

و بی پروا...

 قدم در راههای دیگر می گذاریم...

..................

(خدایا به تو می سپارمش)

 

                                                                 آذر88                              

                                                                       



موضوعات مرتبط: راه نجات , راز و نیاز

تاريخ : ۱۳۸۸/٩/۱٠ | ۱٢:۳۸ ‎ب.ظ | نویسنده : یه شقایق | نظرات ()