دخترکم

روزی که آمدیم

پاک آمدیم

زیبا و ناب آمدیم

با گوهر عشق آمدیم

عشقی که سرمایه ایست برای بودن 

بودن ...

عشقی برای بودن و جاودانه شدن

نه ماندن و فنا شدن

گوهری که همه دارند

و

جز اندکی پاس ندارند

روزها می گذرند...

...

و سرانجام روز موعود فرا می رسد

روز رفتن

اما...

کجاست معصومیت روز آمدن در آن روز رفتن؟

کجاست آن گوهر ناب روز آمدن؟

...

شاید غرق در دریای گناهان و نا فرمانی ها

و یا شاید

در بال پرواز نیکان

 برای

 آسمانی شدن فرشته های زمینی...

براستی کدام یک بهتر است؟!

 

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٩/۳/۳ | ۱۱:٢٢ ‎ق.ظ | نویسنده : یه شقایق | نظرات ()